De lange, lange weg van meesterschilder Artemisia Gentileschi

Artemisia Gentileschi
Self-Portrait as the Allegory of Painting, ca. 1639
Oil on canvas
38 × 29 in; 96.5 × 73.7 cm

Italië, zeventiende eeuw. Vrouwen hadden erg weinig carrièremogelijkheden. Twee om precies te zijn: moeder worden of het klooster ingaan. Zo schrijft Alexxa Gotthardt in haar artikel over Gentileschi. Ik denk dan meteen ook aan al die vrouwen die voorbestemd waren tot de ‘carrière’ als werkpaard op het land, in de kroeg, als dienstmeid of prostituee. Maar goed, dat dus even terzijde.

Tegen alle gebruikelijke zeden van die tijd in wist Artemisia Gentileschi zich een Lees verder “De lange, lange weg van meesterschilder Artemisia Gentileschi”

Advertenties

Kunstenaar Mona Hatoum

Mona Hatoum, “Cells” (2014) (detail), zinc-plated steel and hand-blown glass 53 1⁄2 x 47 3⁄4 x 25 3⁄4 inches(136 x 121 x 65.5 cm) (courtesy of the artist and Alexander and Bonin, New York, © Mona Hatoum, photo by Joerg Lohse)

Hatoum heeft performances gedaan en videowerken gemaakt, vervolgens kwamen de installaties en sculpturen. Ze maakt vaak gebruik van huiselijke alledaagse objecten, die ze weet om te zetten in enge dingen. Neem bijvoorbeeld de doodgewone rasp voor kaas, komkommer en andere voedingswaren die je klein kunt raspen voor bijvoorbeeld een salade. Hatoum heeft drie verschillende soorten rasp uitvergroot tot een driedelig kamerscherm. Auch, daar wil je je niet aan schaven.
Ze is geboren in Palestina (1952) en woont sinds 1975 in Londen. Ze heeft vele exposities gehad. Een overzicht daarvan vind je hier. Meer over Mona Hatoum en dan vooral afbeeldingen vind je bij Artsy.

Why Are There So Many Great Women Video Artists

De titel van dit blog doet meteen denken aan de titel van het essay van Linda Nochlin Why Have There Been No Great Women Artist? uit 1971. De video bij dit blog stamt uit 1997, ook niet heel recent dus. Helaas geeft het artikel (geschreven door Kat Herriman) geen antwoord op de eigen titel. Lees verder “Why Are There So Many Great Women Video Artists”

Kunstenaar La Wilson

Cover Photo of La Wilson
Artwork by La Wilson. Photo by David H. Wilson Jr. Courtesy of the photographer.

 

 

 

 

 

 

 

Alexxa Gotthardt heeft een prachtig verhaal geschreven over deze kunstenaar (26 mei 1924 – 30 maart 2018), een liefdevol portret van een bijzondere vrouw en stadsgenoot van de auteur. Deze keer geen verslag van hoe ‘vergeten’ de kunstenaar is (geweest), zoals veel vrouwen is overkomen, maar een zacht glooiende vertelling over de carrière en het leven van een kunstenaar tegen wil en dank. La Wilson, zo citeert Alexxa, zei: ‘What I’m getting from the art is a spirit I want to bring into the rest of my life.’ En: ‘I am freer in art work than in any other area of my life.’

Haar meest bekende werk is Homage to Jackson Pollock (1980. Courtesy of the Akron Art Museum), waarin ze onder andere de speelgoedpistooltjes van haar zoon heeft verwerkt.

Voor La Wilson waren leven en werk met elkaar verweven, haar kunstwerken zijn haar leven zo lijkt het. In ieder geval gaven ze haar, als de puzzelstukjes in elkaar vielen, een heel goed gevoel dat steeds voor herhaling vatbaar was.

Het hele artikel van Alexxa Gotthard kun je hier lezen (in het Engels): link.

 

Nicola L., beroemd, vergeten en hervonden

Installation view, Nicola L.: Works, 1968 to the Present, SculptureCenter, New York (photo by Kyle Knodell)

Nicola L. (1937), inmiddels in de tachtig, en heeft voor het eerst in haar carrière een overzichtstentoonstelling. Ze begon in de jaren 1960 met schilderen, maar stapte al gauw over op kunstvormen als sculpturen, performances en films. Ze stond in de jaren 1960 en 1970 op gelijke voet met andere kunstenaars, maar verdween tientallen jaren onder de radar. De laatste jaren is er weer een hernieuwde waardering van haar werk. Lees verder “Nicola L., beroemd, vergeten en hervonden”

Een integer kunstenaar: Tinkebell

In de loop van mijn promotieonderzoek heb ik steeds meer waardering gekregen voor kunstenaar Tinkebell. Die waardering groeide toen ik afgelopen donderdag 8 maart een interview op de radio met haar hoorde. Terwijl ik in mijn witte bolletje over de Nederlandse snelwegen tufte, op weg om een expositielokatie te bekijken voor mijn eigen beeldend werk, hoorde ik haar glashelder uitleggen hoe zij werkt, hoe zij dat deed in Fukushima en waarom. De interviewers waren perplex dat zij, nadat zij gevraagd was voor dit project, spontaan in het vliegtuig naar Japan Lees verder “Een integer kunstenaar: Tinkebell”

Marisol, beroemd, vergeten en hervonden

Marisol, “Women and Dog” (1963–64), on view in the Whitney Museum exhibition ‘America Is Hard to See’ (photo by Benjamin Sutton/Hyperallergic)

Marisol (1930-2016) was een ster in de New Yorkse kunstscène in de jaren 1960. Ze brak door met een solotentoonstelling in 1962 in de Stable Gallery. Er waren heldere, hoekige sculpturen van mensen te zien die een scala aan Amerikaans leven vertegenwoordigen: van de Kennedy’s tot een stoffige boerderij tot aan de kunstenaar zelf. Marisol combineerde geverfde en minimaal gesneden houten figuren met gevonden voorwerpen zoals schoenen en deuren. De sculpturen waren grappig maar indringend, eenvoudig ogend maar vakkundig gemaakt.

Hoewel de tentoonstelling een carrière met groot artistiek succes en een sterrenstatus tot gevolg had, verdween ze toch tientallen jaren onder de radar. De laatste jaren is er weer een hernieuwde waardering van haar uitzonderlijke werk. Marina Pacini, hoofdconservator van het Memphis Brooks Museum of Art was de organisator van een Marisol-overzicht in 2014. Zij vertelt: “Marisol was een van de meest gerespecteerde kunstenaars van de jaren zestig. Naarmate de decennia verstreken, werd ze ten onrechte uit die geschiedenis geschreven. Mijn doel was om haar terug te brengen naar de bekendheid die ze terecht verdient. Haar onnavolgbare sculpturen en werken op papier behandelen enkele van de meest meeslepende en actuele kwesties van de laatste halve eeuw, van vrouwenrollen en kansarme mensen tot een discussie over creativiteit en ouderdom. Haar werken blijven tegenwoordig net zo belangrijk als toen ze ze maakte.”

Marisol zelf hield het in 1968 voor gezien, hetzelfde jaar dat ze een soloshow had op de Biënnale van Venetië. Ze ging een aantal jaar de wereld rondreizen. Bij haar terugkomst bleek de kunstwereld behoorlijk veranderd. Ze ging weer aan de slag, maar vond geen aansluiting meer bij het kunstpubliek. Tot 2014, toen Marina Pacini een retrospectief organiseerde. Ze heeft daar nog twee jaar van kunnen genieten, op 85-jarige leeftijd overleed ze.

Lees het hele artikel hier, het is in het Engels en er staan prachtige foto’s bij.