Boeddha van de badkamer

Nederlandse versie (English version here) van een artikel geschreven door Louise Norton in 1917 over het urinoir gesigneerd R. Mutt en – naar nu bekend is – het artistieke gebaar van Elsa von Freytag-Loringhoven: Fountain. Hier vond ik het artikel. Referenties daar zijn: Buddha of the Bathroom, by Louise Norton, pdf from The Blind Man, No. 2 (1917) pp. 5-6. Reprinted by permission of the author. Ik plaats dit artikel hier om Louise Norton wat meer onder de aandacht te brengen. Ze is al te vaak genegeerd.

Ik vermoed dat apen het niet leuk vonden om hun staart te verliezen. Aangezien de staart noodzakelijk, nuttig en een sieraad was, kon de aapverbeelding zich niet uitstrekken tot een staartloos bestaan ​​(en eerlijk gezegd, zie je de biologische schoonheid van ons verlies ervan?), maar nu we eraan gewend zijn, kunnen we vrij goed zonder hen. Maar evolutie is niet aangenaam voor het apenras; ‘Er is een dood in elke verandering’ en wij apen houden niet van de dood zoals we zouden moeten. We zijn zoals die filosofen die Dante in zijn Inferno plaatste met hun hoofd op de verkeerde manier op hun schouders. We lopen vooruit en kijken achteruit, elk met meer de persoonlijkheid van zijn voorgangers dan zijn eigen. Onze ogen zijn niet de onze. Lees verder “Boeddha van de badkamer”

Advertenties

Buddha of the bathroom

English version (Nederlandse versie hier) of article written by Louise Norton in 1917 about the urinoir signed by R. Mutt and – as now is known – is the artistic gesture of Elsa von Freytag-Loringhoven: Fountain. Here’s where I found the article. The reference there is: Buddha of the Bathroom, by Louise Norton, pdf from The Blind Man, No. 2 (1917) pp. 5-6. Reprinted by permission of the author. I place this article here to give Louise Norton some credit. She’s been ignored a lot.

I suppose monkeys hated to lose their tail. Necessary, useful and an ornament, monkey imagination could not stretch to a tailless existence (and frankly, do you see the biological beauty of our loss of them?), yet now that we are used to it, we get on pretty well without them. But evolution is not pleasing to the monkey race; ‘there is a death in every change’ and we monkeys do not love death as we should. We are like those philosophers whom Dante placed in his Inferno with their heads set the wrong way on their shoulders. We walk forward looking backward, each with more of his predecessors personality than his own. Our eyes are not ours. Lees verder “Buddha of the bathroom”

Het kan waarschijnlijk geen hond iets schelen

Elsa von Freytag-Loringhoven, lifelong nonconformist who personified Dadaism, posing in her apartment in New York in 1915. (Photo from TIMELINE (also interesting article about Elsa) and photo reference there is: Bettmann Archive via Getty Images)

Maar ik maak me er kwaad over!

Wat, wat, wat, waarover dan?

Nou, een poosje terug schafte ik SeeAllThis aan, een kunstmagazine met aandacht voor 99 geniale vrouwen in de kunst. Een special, speciaal gemaakt voor het zomernummer (#10, 2018), als ‘een opmaat naar het 100-jarig vrouwenkiesrecht in 2019’, zo schrijft founding editorNicole Ex in haar editorial.

Ja, en, mooi toch?

Zeker! Echt een magazine dat ik natuurlijk móest hebben, want wauw, zomaar 99 geniale vrouwen op een presenteerblaadje in één magazine.

Jaja, we weten het, jij en je vergeten kunstenaars (v). Filosofische speurneus.

Maar het is toch ook bizar dat je je helemaal gek moet graven om kunstwerken Lees verder “Het kan waarschijnlijk geen hond iets schelen”

Wat is een fotograaf?

 

Schrijven met licht, natuurkunde en handelen
Fotografie betekent letterlijk: schrijven (grafie) met licht (phos). Dus als je fotografeert, dan schrijf je met licht. Mooi hè. Ik vind het in ieder geval erg mooi klinken. De nuchtere kant ervan is dat schrijven met licht een natuurkundig procedé is van lichtgevoeligheid. Het is het moment waarop de fotograaf met een vinger – Kllllik! – de foto maakt. Dit procedé laat ik hier verder voor wat het is. Als je hierover meer wilt weten, zoek dan op internet naar ‘lichtgevoeligheid’. Je vindt daar prima informatie. Wat mij interesseert is wie er vastzit aan die vinger, de persoon die beslist over het klllik-moment, ofwel het handelingsprocedé. Lees verder “Wat is een fotograaf?”

De (on)zichtbaarheid van een werk

Robert Smithson: Spiral Jetty; 1970. Basaltblokken, klaksteen, aarde, zoutkristallen, rood plankton. 460 m lang en 4,5 m breed. Great Salt Lake, Utha. Fotograaf: Gianfranco Gorgoni.

‘Toen Smithson in 1970 de Jetty maakte, was het waterpeil van het Salt Lake een stuk lager. Maar in de jaren die volgden begon het water te stijgen, en steeg zo ver dat het beeld tegenwoordig nog maar zelden is te zien.’1

Gestold in de tijd
Spiral Jetty
is een van de prachtige Land Art-werken die nooit meer in het echt te zien zullen zijn omdat ze verdwenen zijn, of misschien niet helemaal verdwenen, maar in ieder geval dusdanig aangetast door de elementen dat van het oorspronkelijke werk alleen de herinnering rest en/of een foto.
Waarom maak je een werk dat niet voor de eeuwigheid bestemd is, in die zin dat je niet iets maakt om eeuwig te bewaren/conserveren in een museum? Maak je dan een kunstwerk voor je eigen genoegen, het plezier dat je eraan beleeft? Is het de schoonheid die je ervaart tijdens het maken? Gaat het om persoonlijke ontwikkeling: grenzen ontdekken en verleggen tijdens het maken? Je zou denken dat de maker het kunstwerk wil kunnen tonen aan een ander en deze laten genieten van wat zij bedacht en uitgevoerd heeft. Hoeft er geen toeschouwer te zijn om schoonheid te laten ervaren en/of de eigen grenzen te ontdekken en verleggen? Lees verder “De (on)zichtbaarheid van een werk”

Keith Haring

Schermafbeelding 2017-05-14 om 12.45.49.png

Met een brok in mijn keel bekijk ik het slot van Keith Haring, de man van de zeer herkenbare getekende figuren is niet meer. Wist ik dat niet? Eh, nou, ik ben qua Keith Haring altijd blijven steken in: oh ja, ah, dat is een tekening van Haring. Geen idee hoe hij leefde, werkte, geschiedenis maakte en, ja, dood ging dus. En hoewel mijn scriptie Een berg fietswielen in de hoek van een museumzaal (2008) gaat over hedendaagse ontwikkelingen in de kunstpraktijk, komt Keith Haring daarin helemaal niet voor. Lees verder “Keith Haring”

Waarom de duurste foto ter wereld?!

Rhein II van Andreas Gursky. © ap

Enige tijd geleden kopten diverse nieuwsbronnen op twitter dat er een nieuwe duurste foto ter wereld is: Rhein II (1999) van de Duitse fotograaf Andreas Gursky. Nieuwsgierig opende ik het bericht van de Volkskrant. Welk fantastisch beeld zou ik te zien krijgen? Mijn verwachtingen waren hoog gespannen. Iemand had bijna 3,2 miljoen euro voor een foto betaald. Voor een foto, dus niet voor een uniek schilderij, nee, voor een ding dat heel gemakkelijk eindeloos gereproduceerd kan worden in allerlei vormen en maten. Een ding waarvan ik er dagelijks vele maak en ook heel veel weggooi. Het moest een spectaculair beeld zijn, die foto Rhein II. Lees verder “Waarom de duurste foto ter wereld?!”