Blogs

Back to the seventies, feminists

De Opzij herdenkt het overlijden van Kate Millet (6 september 2017), auteur van Sexual Politics (Sekse en macht in de Nederlandse vertaling), en heeft het bijgevoegde filmpje op YouTube gevonden. Daarin is te zien en te horen hoe het toeging tijdens het feminisme rondom 1970/80. Mooi om de vrouwen wiens boeken ik ooit heb gelezen.

Advertenties

Feminist aesthetics, then and now

Tijdens het symposium van de NGE, het Nederlands Genootschap voor Esthetica (september 2017), werd ik gewezen op het bestaan van feministische theorie over kunst. Op de site van de American society of aesthetics (ASA) zouden artikelen over feministische esthetica staan. Enthousiast zocht ik dat direct op, want zou dat even goed van pas komen: een feministische theorie over kunst past wel heel precies in mijn promotieonderzoek-straatje. Het gaat dan over het theoretische deel van de kunstfilosofie vanuit feministisch gezichtspunt.
Al zoekende blijkt dat veel me al bekend is. Suf genoeg dacht ik die ene alomvattende theorie te vinden. Bij feminisme is dat een contradictio in terminis, want natuurlijk gaat het dan niet om één bepaald soort esthetiek. Zoals bij alle feministische theorieën gaat het om het in twijfel trekken van allerlei veronderstellingen. Het gaat om het denken in stereotypen over gender, beïnvloed door sekserollen. In dit geval dus over kunst en esthetiek. Bij de geschiedenis kennen we dat inmiddels heel goed (history/herstory), maar die vraagtekens zijn natuurlijk ook gezet bij filosofieën van schoonheid, kunst en zintuiglijke ervaring.
Die vraagtekens ken ik en het daar zit niet mijn interesse. Ik wil geen filosofieën bevragen in termen van sekse en gender. Ik wil vrouwen in de kunst centraal stellen, onderbouwd met allerlei filosofieën over schoonheid, kunst en zintuiglijke ervaring. Maar wie weet is dat simpelweg de andere kant van eenzelfde medaille.
In deze blog dus een artikel, in het Engels, over feministische esthetica.

Contemporary Art and Feminism

‘The more things change….’ Feminist aesthetics, then and now

Catriona Moore (for Artlink, 2013 in press)

Forty years ago artists and scholars first tentatively asked, ‘Is there a feminine sensibility?’ Recent all-woman shows allow us to review feminist aesthetic speculations, and a swift backwards glance over the ‘herstory’ of such curatorial laboratories highlights shifts and continuities. [1] However it appears that the jury is still out on that old feminine aesthetic conundrum.

The first thing that strikes us in hindsight is the activist tenor of feminist aesthetics, the idea of reaching out ‘into the real world’ to create new audiences by exploring women’s social, political and cultural experience.Back in 1975, for instance, Women’s Liberation mounted a stall at the Sydney Royal Easter Show, displaying a variety of women’s arts and crafts, including hand-printed T shirts, silkscreen and offset posters, badges, jewellery, ceramics and bric-a-brac alongside stickers and pamphlets on…

View original post 2.444 woorden meer

Expo Eglise Saint Sulpice (Chaugey) slot

En daar stond ik dan, met een bezem in mijn hand, in het gangpad tussen de oude houten banken in een lege vochtige kerk. Ik voelde een wat plechtige sfeer, maar dan de prettige vorm: die van rust, stilte en mijmering. Geen spoor van mijn vroegere akelige ‘kerkgevoel’ van inperking, onvrijheid en benauwd conservatisme.
Die ochtend had ik de grote gouden sleutel van de kerkpoort ontvangen. Zonder verdere plichtplegingen kreeg ik hem zomaar van Philippe, le maire de notre village. Had ik me voor niks zorgen zitten maken, over hoe het nou moest met de opbouw van de expo. Of beter, met de toegang tot de kerk, die meestal op slot zit. In het volste vertrouwen kreeg ik de sleutel overhandigd van onze burgemeester. En ja hoor, ik mocht doen wat ik wilde, het werk ophangen waar ik wilde, óók op het altaar als ik dat een goede plek vond.
We zochten en vonden in de krochten van de kerk, achter een klemmende deur, een bezem om de boel wat aan te vegen. Thuis ging ik een troffel en stoffer en blik ophalen. De troffel was voor het opscheppen van een paar bergen zwaluwpoep. Het was de zwaluwen gelukt een ingang te vinden via de klokkentoren. Terwijl ik aan het vegen was dacht ik ineens: als je me pakweg tien jaar of langer geleden had verteld dat ik op een dag een kerk stond aan te vegen met een bezem, had ik heel hard gelachen!
Al vegende kreeg ik allerlei ideeën over hoe ik de expo zou opbouwen, wat ik waar wilde hangen. De hele opbouw van een groot feest van genoegen. Op mijn gemak werkte ik het ene idee na de andere uit. Alles ging vanzelf, niets zat tegen. Op de een of andere manier wist ik precies wat waar moest. Het was fijn om de tijd ervoor te nemen en het was heerlijk om in die rustige ruimte te werken. Af en toe liep er iemand binnen om alvast (de vorderingen van) de tentoonstelling te bekijken. De hectiek en herrie van de opbouw buiten lieten ze op de drempel van de kerk achter zich.
Gedurende de hele tentoonstelling kreeg ik complimenten, opgestoken duimen, vele vragen en een heleboel verhalen. Ontzettend leuk allemaal. Suf genoeg heb ik geen mens op de foto gezet 🙂 Wás het een keer drukte van belang, zie je nog niemand. Nou ja, iets voor de volgende keer dan maar!
Na afloop heb ik mijn kunstwerken weer eigenhandig naar huis gebracht. De bezem staat weer op zijn oude plek, in de krochten van de kerk, achter de klemmende deur.

Voiture

View_susanhol_ws
Dit werk is ook te zien op de expo in Chaugey, 18-21 augustus 2017

Voiture
Een mooi chique Frans woord voor gewoon een auto
Een woord waar muziek in zit
En dat voor een koekblik op vier wielen

Regelmatig schuif ik mezelf in mijn voiture
Op het Franse platteland
Om met opkomende zon
Lees verder “Voiture”

Expo Eglise Saint Sulpice in Chaugey

Deze werken zijn te zien tijdens mijn expositie ter ondersteuning van het goede doel.

In het hart van ons dorp Chaugey staat de kleine kerk Saint-Sulpice. Dit kerkje was al vele malen fotografisch middelpunt voor ons, onze gasten en andere toeristen 🙂 Terecht! Het staat er al meer dan 800 jaar en is fotogeniek. Mijn eerste bloemstillevenproject heeft als basis de het natuurstenen doopvont uit het kerkje, nou ja, de foto ervan dan.
Op zich staat het kerkgebouw stevig in de stenen en het metselwerk. In Frankrijk hoort de kunst van het (muurtjes) metselen in veel gevallen tot de opvoeding. De zorg gaat uit naar het interieur van de kerk. Een aantal muurschilderingen uit de vijftiende eeuw zijn hard toe aan een opknapbeurt. Verder is het de bedoeling de vloeren, meubels, antieke kroonluchters en het freeswerk te restaureren.
Om de benodigde pecunia binnen te halen staan er allerlei activiteiten op stapel, maar de eerste stap was de oprichting van de Fondation du Patrimoine (léés dat Frans 😉 ). Een expositie in de kerk met een aantal van mijn werken maak deel uit van de activiteiten. De precieze datum is nog niet bekend, maar het start in ieder geval komende maand juli.
Wordt vervolgd!

Kleur

klaproos_olieverf_wsblogKleur

De lucht is blauw, de boom is groen, de bloem is rood, de vogel geel. Kleuren die zich mengen onder invloed van de wind. Regen legt er een laagje grijs overheen. Zon laat het glanzend spatten. De gele vogel maakt zich los van het groen in de boom en beweegt zich langs het blauw van de lucht. De rode bloem onderscheidt zich fel van haar groene blad. Ze is een stille ontploffing, geluidloze herrie.
Daar komt de boer met zijn verdelgingsmiddel. Meedogenloos strooit hij zijn gif in het rond. De gele vogel vlucht naar de top van de groene boom, de blauwe lucht onttrekt zich voorlopig aan deze daad van terreur, de rode bloem moet een volle lading over zich heen dulden. Nog eenmaal richt ze zich fier op, een laatste stille schreeuw van rood, tot ze niet anders kan dan zich het zwijgen laten opleggen. De bruine doffe bloemblaadjes verschrompelen en vallen op de aarde. Maar volgend jaar, volgend jaar zal ze er weer zijn. Stralend rood onder de blauwe lucht, achter de groene boom, de gele vogel groetend.

Queensboro Bridge

Zwijgend steken we de Queensboro Bridge over. De brug is aan weerskanten afgezet door politie. Een legertje agenten houdt de wacht. CSI-achtige linten versperren de weg. Elke auto wordt gecontroleerd voordat deze de brug over mag. Er moeten minimaal drie personen in een auto zitten, anders kan de automobilist rechtsomkeert maken. Je zit vast aan de kant van Manhattan en aan de kant van Queens als je niet aan de eisen voldoet. We zien de controle, auto’s keren, automobilisten smeken, spontaan aangeboden ritjes. We zijn onder de indruk, Lees verder “Queensboro Bridge”